Na poziomie rozszerzonym od funkcji oczekuje się dwóch rzeczy więcej niż na podstawowym. Pierwsza to swobodne przekształcanie wykresów: przesunięcia, symetrie i wartość bezwzględna, często po to, żeby policzyć rozwiązania równania z parametrem. Druga to dowód, że funkcja jest rosnąca albo malejąca, przeprowadzony z definicji, a nie odczytany z rysunku.
Czas
ok. 35 min czytania + ok. 50 min zadań
Zadania
7 zadań w treści, próbka treningu rachunkowego, 4 zadania w stylu maturalnym; pełny trening na osobnej stronie
Funkcja f(x)=x+22x−1 na przedziale (−2,+∞) jest rosnąca. Można to wykazać na trzy sposoby. Z definicji: dla x1<x2 różnica f(x2)−f(x1) jest dodatnia. Z wykresu: f(x)=2−x+25 to hiperbola y=−x5 (rosnąca na (0,+∞)) przesunięta o wektor [−2,2]. Z pochodnej: f′(x)=(x+2)25>0. Zasady oceniania CKE akceptują każdy z tych sposobów. Ta lekcja uczy dwóch pierwszych; pochodna jest w lekcji 13.3 Monotoniczność i ekstrema funkcji.
1 Przekształcenia wykresu
Pięć przekształceń
y=f(x−p)+q: przesunięcie o wektor [p,q], czyli (x,y)→(x+p,y+q).
y=−f(x): symetria względem osi Ox, (x,y)→(x,−y).
y=f(−x): symetria względem osi Oy, (x,y)→(−x,y).
y=∣f(x)∣: część wykresu pod osią Ox odbijamy nad oś.
y=f(∣x∣): zostawiamy część dla x≥0 i dorysowujemy jej odbicie względem Oy.
Dziedzina i zbiór wartości przekształcają się razem z wykresem: przesunięcie o [p,q] przesuwa dziedzinę o p, a zbiór wartości o q.
Symulacja 1 Wykres f (przerywany) i wykres po przekształceniu. Wybierz funkcję i przekształcenie. Dla przesunięcia ustaw p i q i sprawdź znak: f(x−2) to przesunięcie w prawo. Przy ∣f(x)∣ i f(∣x∣) porównaj, która część wykresu znika, a która się odbija.
Przykład 1.1 Dziedzina i zbiór wartości po przekształceniu
Funkcja f ma dziedzinę [−4,5] i zbiór wartości [−2,4]. Podaj dziedzinę i zbiór wartości funkcji g(x)=−f(x+3)+1.
f(x+3): przesunięcie o 3 w lewo, dziedzina [−7,2], wartości bez zmian.
−f(x+3): wartości [−4,2].
+1: wartości [−3,3].
Wynik:Dg=[−7,2], ZWg=[−3,3].
Zadania · część 1
2 zadania · ok. 5 min
Wykres f(x)=x2 przesunięto o wektor [−3,2], a potem odbito symetrycznie względem osi Ox. Podaj wzór otrzymanej funkcji.
Odpowiedź
Po przesunięciu (x+3)2+2.
Po symetrii −(x+3)2−2.
Funkcja f ma zbiór wartości [−3,2]. Podaj zbiór wartości funkcji ∣f(x)∣.
Odpowiedź
Wartości ujemne [−3,0) przechodzą na (0,3], a [0,2] zostaje. Razem [0,3].
2 Liczba rozwiązań równania z parametrem
Metoda graficzna
Liczba rozwiązań równania g(x)=m to liczba punktów wspólnych wykresu g z prostą poziomą y=m. Narysuj g (zwykle przez przekształcenia), a potem przesuwaj prostą od dołu do góry i zapisz, dla jakich m liczba punktów się zmienia.
Przykład 2.1 Równanie ∣x2−4x∣=m
W zależności od parametru m podaj liczbę rozwiązań równania ∣x2−4x∣=m.
Wykres y=x2−4x: parabola z wierzchołkiem (2,−4) i miejscami zerowymi 0 i 4.
∣x2−4x∣: część między 0 a 4 odbijamy nad oś; wierzchołek przechodzi na (2,4).
Prosta y=m: dla m<0 brak punktów; m=0 dwa (x=0, x=4); 0<m<4 cztery; m=4 trzy; m>4 dwa.
Wynik:0 rozwiązań dla m<0; 2 dla m=0 i m>4; 4 dla m∈(0,4); 3 dla m=4.
Zadania · część 2
2 zadania · ok. 8 min
Dla jakich m równanie ∣x+1∣−2=m ma dokładnie dwa rozwiązania?
Odpowiedź
Wykres: litera V z wierzchołkiem (−1,−2).
Dwa punkty wspólne dla m>−2.
Ile rozwiązań ma równanie ∣x∣−3=1?
Odpowiedź
∣x∣−3=1 albo ∣x∣−3=−1.
∣x∣=4 albo ∣x∣=2.
Cztery rozwiązania: ±2, ±4.
3 Złożenie funkcji
Złożenie
(f∘g)(x)=f(g(x)). Dziedzina: te x z dziedziny g, dla których g(x) należy do dziedziny f. Złożenie nie jest przemienne: na ogół f∘g=g∘f.
Przykład 3.1 Wzór i dziedzina złożenia
f(x)=x, g(x)=9−x2. Wyznacz wzór i dziedzinę f∘g oraz g∘f.
(f∘g)(x)=9−x2; warunek 9−x2≥0, czyli x∈[−3,3].
(g∘f)(x)=9−(x)2=9−x, ale tylko dla x≥0 (dziedzina f).
Wynik:f∘g: 9−x2 na [−3,3]; g∘f: 9−x na [0,+∞). Uproszczony wzór 9−x nie niesie informacji o dziedzinie: trzeba ją dopisać.
Zadania · część 3
1 zadanie · ok. 4 min
f(x)=x−11, g(x)=2x+3. Wyznacz (f∘g)(x) i jego dziedzinę.
Odpowiedź
f(2x+3)=2x+21
2x+2=0, więc D=R∖{−1}.
4 Dowód monotoniczności
Definicja i schemat dowodu
f jest rosnąca w zbiorze A, gdy dla dowolnych x1,x2∈A: x1<x2⇒f(x1)<f(x2).
Weź dowolne x1<x2 z A (napisz to!).
Oblicz różnicę f(x2)−f(x1) i doprowadź ją do postaci iloczynu albo ilorazu.
Ustal znak każdego czynnika z założeń i napisz wniosek.
Przykład 4.1 Funkcja wymierna
Wykaż, że funkcja f(x)=x+22x−1 jest rosnąca w przedziale (−2,+∞).
W arkuszach rozszerzonych z lat 2024–2026 nie znaleźliśmy osobnego zadania z dowodem monotoniczności. Jest za to zadanie w informatorze CKE (3 punkty, funkcja wymierna) z pięcioma akceptowanymi sposobami: z definicji, łańcuchem nierówności, przez przesunięcie hiperboli, przez pochodną i przez porównanie ułamków. Przekształcenia wykresów i metoda graficzna wracają w zadaniach z parametrem. Poniższe zadania są nasze, w stylu arkusza.
Zadania w stylu maturalnym
4 zadania · 11 pkt · ok. 30 min
(0–3 pkt) Funkcja f jest określona wzorem f(x)=x+25x dla każdego x∈(−2,+∞). Wykaż, że f jest funkcją rosnącą.
Znak. licznik dodatni, oba czynniki mianownika dodatnie, więc różnica dodatnia.
1 pkt za założenie x1<x2 w dziedzinie i obliczenie różnicy (ALBO za pochodną, ALBO za postać 5−x+210). 2 pkt za ustalenie znaku różnicy (ALBO znaku pochodnej, ALBO za opis przesunięcia hiperboli y=−x10 o wektor [−2,5]). 3 pkt za pełny dowód z wnioskiem.
(0–3 pkt) Wyznacz wszystkie wartości parametru m, dla których równanie ∣x2−2x−3∣=m ma dokładnie trzy rozwiązania, oraz te, dla których ma dokładnie dwa rozwiązania.
Rozwiązanie i punktacja
Parabola.x2−2x−3=(x−3)(x+1), wierzchołek (1,−4).
Odbicie.∣x2−2x−3∣ ma „garb” z wierzchołkiem (1,4) między −1 a 3.
Odpowiedź. trzy rozwiązania dla m=4; dwa dla m=0 i dla m>4.
1 pkt za poprawny szkic wykresu ∣x2−2x−3∣ z wierzchołkiem (1,4). 2 pkt za m=4. 3 pkt za m∈{0}∪(4,+∞).
(0–2 pkt) Funkcje f i g są określone wzorami f(x)=x2−1 oraz g(x)=x−2. Wyznacz wzór i dziedzinę funkcji h=f∘g oraz rozwiąż równanie h(x)=4.
Rozwiązanie i punktacja
Wzór.h(x)=(x−2)2−1=x−3 dla x≥2.
Równanie.x−3=4, x=7≥2 ✓.
1 pkt za wzór x−3 z dziedziną [2,+∞). 2 pkt za x=7.
(0–3 pkt) Wykaż, że funkcja f(x)=x3−3x jest malejąca w przedziale [−1,1].
Szacowanie.x12≤1, x22≤1, x1x2≤1, a równość we wszystkich trzech naraz wymagałaby x1=x2=±1, co przeczy x1<x2. Zatem x22+x1x2+x12<3.
Znak. pierwszy czynnik dodatni, drugi ujemny: różnica ujemna.
1 pkt za rozkład różnicy na (x2−x1)(x22+x1x2+x12−3) (ALBO za pochodną 3x2−3). 2 pkt za oszacowanie drugiego czynnika (ALBO f′(x)≤0 na [−1,1] z równością tylko na końcach). 3 pkt za pełny dowód.
7 Najczęstsze błędy
„f(x+3) to przesunięcie w prawo.”
f(x+3)=f(x−(−3)): wektor [−3,0], czyli w lewo.
„∣f(x)∣ i f(∣x∣) to to samo.”
Pierwsze odbija części pod osią Ox do góry. Drugie zastępuje lewą połowę wykresu odbiciem prawej.
„Sprawdziłem f(0)<f(1)<f(2), więc funkcja jest rosnąca.”
To przykład, a nie dowód. Dowód działa dla dowolnych x1<x2 z przedziału.
„g∘f ma wzór 9−x, więc dziedzina to R.”
Dziedzina złożenia jest ograniczona dziedziną funkcji wewnętrznej; uproszczenie wzoru jej nie zmienia.
8 Sprawdź się
Odpowiedz w myślach, zanim rozwiniesz odpowiedź.
1 O jaki wektor przesunięto y=f(x), żeby otrzymać y=f(x+1)−4?
[−1,−4].
2 Jaki jest zbiór wartości ∣f∣, jeśli ZWf=[−5,1]?
[0,5].
3 Od czego zaczyna się dowód monotoniczności z definicji?
Od napisania „niech x1<x2 należą do przedziału”.
4 Czy f∘g=g∘f dla f(x)=x+1 i g(x)=2x?
Nie: 2x+1=2x+2.
9 Karta wzorów i co dalej
Przekształcenia
f(x−p)+q: wektor [p,q]
−f(x): Ox, f(−x): Oy
∣f(x)∣: dół do góry, f(∣x∣): prawa strona w lewo
Monotoniczność
x1<x2, znak f(x2)−f(x1)
x−pa: znak −a(x2−x1) w liczniku
W broszurze CKE „Wybrane wzory matematyczne” są przekształcenia punktu: przesunięcie o wektor i symetrie względem osi i punktu. Reguł dla wykresów f(x−p)+q, ∣f(x)∣, f(∣x∣) ani definicji monotoniczności broszura nie podaje.