Matematyka i fizyka od podstaw
PLEN

Matura z matematyki › V. Funkcje › 5.7 rozszerzony szkic · Trening · PDF do druku

Zanim zaczniesz 5.3 Funkcja kwadratowa: trzy postacie i wykres

Matura · poziom rozszerzony 5.7

Przekształcenia wykresów, złożenia, dowodzenie monotoniczności

Na poziomie rozszerzonym od funkcji oczekuje się dwóch rzeczy więcej niż na podstawowym. Pierwsza to swobodne przekształcanie wykresów: przesunięcia, symetrie i wartość bezwzględna, często po to, żeby policzyć rozwiązania równania z parametrem. Druga to dowód, że funkcja jest rosnąca albo malejąca, przeprowadzony z definicji, a nie odczytany z rysunku.

Czas
ok. 35 min czytania + ok. 50 min zadań
Zadania
7 zadań w treści, próbka treningu rachunkowego, 4 zadania w stylu maturalnym; pełny trening na osobnej stronie
Wymagania
podstawa programowa, zakres rozszerzony: V.R1, V.R2, V.R3

0 Jedna funkcja, trzy dowody

Funkcja f(x)=2x−1x+2f(x) = \dfrac{2x - 1}{x + 2} na przedziale (−2, +∞)(-2,\,+\infty) jest rosnąca. Można to wykazać na trzy sposoby. Z definicji: dla x1<x2x_1 < x_2 różnica f(x2)−f(x1)f(x_2) - f(x_1) jest dodatnia. Z wykresu: f(x)=2−5x+2f(x) = 2 - \frac{5}{x + 2} to hiperbola y=−5xy = -\frac5x (rosnąca na (0, +∞)(0,\,+\infty)) przesunięta o wektor [−2, 2][-2,\,2]. Z pochodnej: f′(x)=5(x+2)2>0f'(x) = \frac{5}{(x + 2)^2} > 0. Zasady oceniania CKE akceptują każdy z tych sposobów. Ta lekcja uczy dwóch pierwszych; pochodna jest w lekcji 13.3 Monotoniczność i ekstrema funkcji.

1 Przekształcenia wykresu

Pięć przekształceń

  • y=f(x−p)+qy = f(x - p) + q: przesunięcie o wektor [p, q][p,\,q], czyli (x, y)→(x+p, y+q)(x,\,y) \to (x + p,\,y + q).
  • y=−f(x)y = -f(x): symetria względem osi OxOx, (x, y)→(x, −y)(x,\,y) \to (x,\,-y).
  • y=f(−x)y = f(-x): symetria względem osi OyOy, (x, y)→(−x, y)(x,\,y) \to (-x,\,y).
  • y=∣f(x)∣y = |f(x)|: część wykresu pod osią OxOx odbijamy nad oś.
  • y=f(∣x∣)y = f(|x|): zostawiamy część dla x≥0x \ge 0 i dorysowujemy jej odbicie względem OyOy.

Dziedzina i zbiór wartości przekształcają się razem z wykresem: przesunięcie o [p, q][p,\,q] przesuwa dziedzinę o pp, a zbiór wartości o qq.

Symulacja 1 Wykres ff (przerywany) i wykres po przekształceniu. Wybierz funkcję i przekształcenie. Dla przesunięcia ustaw pp i qq i sprawdź znak: f(x−2)f(x - 2) to przesunięcie w prawo. Przy ∣f(x)∣|f(x)| i f(∣x∣)f(|x|) porównaj, która część wykresu znika, a która się odbija.

Przykład 1.1 Dziedzina i zbiór wartości po przekształceniu

Funkcja ff ma dziedzinę [−4, 5][-4,\,5] i zbiór wartości [−2, 4][-2,\,4]. Podaj dziedzinę i zbiór wartości funkcji g(x)=−f(x+3)+1g(x) = -f(x + 3) + 1.

  1. f(x+3)f(x + 3): przesunięcie o 33 w lewo, dziedzina [−7, 2][-7,\,2], wartości bez zmian.
  2. −f(x+3)-f(x + 3): wartości [−4, 2][-4,\,2].
  3. +1+1: wartości [−3, 3][-3,\,3].

Wynik: Dg=[−7, 2]D_g = [-7,\,2],  ZWg=[−3, 3]\ ZW_g = [-3,\,3].

Zadania · część 1

2 zadania · ok. 5 min

  1. Wykres f(x)=x2f(x) = x^2 przesunięto o wektor [−3, 2][-3,\,2], a potem odbito symetrycznie względem osi OxOx. Podaj wzór otrzymanej funkcji.

    Odpowiedź
    1. Po przesunięciu (x+3)2+2(x + 3)^2 + 2.
    2. Po symetrii −(x+3)2−2-(x + 3)^2 - 2.
  2. Funkcja ff ma zbiór wartości [−3, 2][-3,\,2]. Podaj zbiór wartości funkcji ∣f(x)∣|f(x)|.

    Odpowiedź

    Wartości ujemne [−3, 0)[-3,\,0) przechodzą na (0, 3](0,\,3], a [0, 2][0,\,2] zostaje. Razem [0, 3][0,\,3].

2 Liczba rozwiązań równania z parametrem

Metoda graficzna

Liczba rozwiązań równania g(x)=mg(x) = m to liczba punktów wspólnych wykresu gg z prostą poziomą y=my = m. Narysuj gg (zwykle przez przekształcenia), a potem przesuwaj prostą od dołu do góry i zapisz, dla jakich mm liczba punktów się zmienia.

Przykład 2.1 Równanie ∣x2−4x∣=m|x^2 - 4x| = m

W zależności od parametru mm podaj liczbę rozwiązań równania ∣x2−4x∣=m|x^2 - 4x| = m.

  1. Wykres y=x2−4xy = x^2 - 4x: parabola z wierzchołkiem (2, −4)(2,\,-4) i miejscami zerowymi 00 i 44.
  2. ∣x2−4x∣|x^2 - 4x|: część między 00 a 44 odbijamy nad oś; wierzchołek przechodzi na (2, 4)(2,\,4).
  3. Prosta y=my = m: dla m<0m < 0 brak punktów; m=0m = 0 dwa (x=0x = 0, x=4x = 4); 0<m<40 < m < 4 cztery; m=4m = 4 trzy; m>4m > 4 dwa.

Wynik: 00 rozwiązań dla m<0m < 0; 22 dla m=0m = 0 i m>4m > 4; 44 dla m∈(0, 4)m \in (0,\,4); 33 dla m=4m = 4.

Zadania · część 2

2 zadania · ok. 8 min

  1. Dla jakich mm równanie ∣x+1∣−2=m|x + 1| - 2 = m ma dokładnie dwa rozwiązania?

    Odpowiedź
    1. Wykres: litera V z wierzchołkiem (−1, −2)(-1,\,-2).
    2. Dwa punkty wspólne dla m>−2m > -2.
  2. Ile rozwiązań ma równanie ∣ ∣x∣−3 ∣=1\big|\,|x| - 3\,\big| = 1?

    Odpowiedź
    1. ∣x∣−3=1|x| - 3 = 1 albo ∣x∣−3=−1|x| - 3 = -1.
    2. ∣x∣=4|x| = 4 albo ∣x∣=2|x| = 2.
    3. Cztery rozwiązania: ±2\pm 2, ±4\pm 4.

3 Złożenie funkcji

Złożenie

(f∘g)(x)=f(g(x))(f \circ g)(x) = f\big(g(x)\big). Dziedzina: te xx z dziedziny gg, dla których g(x)g(x) należy do dziedziny ff. Złożenie nie jest przemienne: na ogół f∘g≠g∘ff \circ g \ne g \circ f.

Przykład 3.1 Wzór i dziedzina złożenia

f(x)=xf(x) = \sqrt{x},  g(x)=9−x2\ g(x) = 9 - x^2. Wyznacz wzór i dziedzinę f∘gf \circ g oraz g∘fg \circ f.

  1. (f∘g)(x)=9−x2(f \circ g)(x) = \sqrt{9 - x^2}; warunek 9−x2≥09 - x^2 \ge 0, czyli x∈[−3, 3]x \in [-3,\,3].
  2. (g∘f)(x)=9−(x)2=9−x(g \circ f)(x) = 9 - (\sqrt x)^2 = 9 - x, ale tylko dla x≥0x \ge 0 (dziedzina ff).

Wynik: f∘gf \circ g: 9−x2\sqrt{9 - x^2} na [−3, 3][-3,\,3];  g∘f\ g \circ f: 9−x9 - x na [0, +∞)[0,\,+\infty). Uproszczony wzór 9−x9 - x nie niesie informacji o dziedzinie: trzeba ją dopisać.

Zadania · część 3

1 zadanie · ok. 4 min

  1. f(x)=1x−1f(x) = \dfrac{1}{x - 1},  g(x)=2x+3\ g(x) = 2x + 3. Wyznacz (f∘g)(x)(f \circ g)(x) i jego dziedzinę.

    Odpowiedź
    1. f(2x+3)=12x+2f(2x + 3) = \dfrac{1}{2x + 2}
    2. 2x+2≠02x + 2 \ne 0, więc D=R∖{−1}D = \mathbb R \setminus \{-1\}.

4 Dowód monotoniczności

Definicja i schemat dowodu

ff jest rosnąca w zbiorze AA, gdy dla dowolnych x1,x2∈Ax_1, x_2 \in A:  x1<x2⇒f(x1)<f(x2)\ x_1 < x_2 \Rightarrow f(x_1) < f(x_2).

  1. Weź dowolne x1<x2x_1 < x_2 z AA (napisz to!).
  2. Oblicz różnicę f(x2)−f(x1)f(x_2) - f(x_1) i doprowadź ją do postaci iloczynu albo ilorazu.
  3. Ustal znak każdego czynnika z założeń i napisz wniosek.

Przykład 4.1 Funkcja wymierna

Wykaż, że funkcja f(x)=2x−1x+2f(x) = \dfrac{2x - 1}{x + 2} jest rosnąca w przedziale (−2, +∞)(-2,\,+\infty).

  1. Niech −2<x1<x2-2 < x_1 < x_2.
  2. f(x2)−f(x1)=(2x2−1)(x1+2)−(2x1−1)(x2+2)(x1+2)(x2+2)f(x_2) - f(x_1) = \dfrac{(2x_2 - 1)(x_1 + 2) - (2x_1 - 1)(x_2 + 2)}{(x_1 + 2)(x_2 + 2)}.
  3. Licznik: 2x1x2+4x2−x1−2−2x1x2−4x1+x2+2=5(x2−x1)2x_1x_2 + 4x_2 - x_1 - 2 - 2x_1x_2 - 4x_1 + x_2 + 2 = 5(x_2 - x_1).
  4. x2−x1>0x_2 - x_1 > 0, x1+2>0x_1 + 2 > 0, x2+2>0x_2 + 2 > 0, więc różnica jest dodatnia.

Wniosek: f(x2)>f(x1)f(x_2) > f(x_1), czyli ff jest rosnąca w (−2, +∞)(-2,\,+\infty).

Przykład 4.2 Wielomian i wzór na różnicę sześcianów

Wykaż, że f(x)=x3+xf(x) = x^3 + x jest rosnąca w R\mathbb R.

  1. Niech x1<x2x_1 < x_2.  f(x2)−f(x1)=(x23−x13)+(x2−x1)\ f(x_2) - f(x_1) = (x_2^3 - x_1^3) + (x_2 - x_1).
  2. =(x2−x1)(x22+x1x2+x12+1)= (x_2 - x_1)(x_2^2 + x_1x_2 + x_1^2 + 1).
  3. x22+x1x2+x12=(x2+x12)2+34x12≥0x_2^2 + x_1x_2 + x_1^2 = \left(x_2 + \tfrac{x_1}{2}\right)^2 + \tfrac34 x_1^2 \ge 0, więc drugi czynnik jest ≥1>0\ge 1 > 0.

Wniosek: iloczyn dwóch liczb dodatnich, więc f(x2)>f(x1)f(x_2) > f(x_1).

Zadania · część 4

2 zadania · ok. 10 min

  1. Wykaż z definicji, że f(x)=4x−3f(x) = \dfrac{4}{x - 3} jest malejąca w przedziale (3, +∞)(3,\,+\infty).

    Odpowiedź
    1. 3<x1<x23 < x_1 < x_2.
    2. f(x2)−f(x1)=4(x1−3)−4(x2−3)(x1−3)(x2−3)=4(x1−x2)(x1−3)(x2−3)f(x_2) - f(x_1) = \dfrac{4(x_1 - 3) - 4(x_2 - 3)}{(x_1 - 3)(x_2 - 3)} = \dfrac{4(x_1 - x_2)}{(x_1 - 3)(x_2 - 3)}.
    3. Licznik ujemny, mianownik dodatni: różnica ujemna, ff malejąca.
  2. Wykaż, że f(x)=x2−6xf(x) = x^2 - 6x jest rosnąca w przedziale [3, +∞)[3,\,+\infty).

    Odpowiedź
    1. 3≤x1<x23 \le x_1 < x_2.
    2. f(x2)−f(x1)=(x22−x12)−6(x2−x1)=(x2−x1)(x1+x2−6)f(x_2) - f(x_1) = (x_2^2 - x_1^2) - 6(x_2 - x_1) = (x_2 - x_1)(x_1 + x_2 - 6).
    3. x2−x1>0x_2 - x_1 > 0; x1+x2>6x_1 + x_2 > 6, bo x1≥3x_1 \ge 3 i x2>3x_2 > 3. Iloczyn dodatni.

5 Trening rachunkowy

Próbka treningu rachunkowego. Pełny trening ma 31 przykładów i zadań, z odpowiedziami i w wersji do druku.

Poziom A · przekształcenia

Zestawy A

  1. Podaj wzór funkcji po przekształceniu wykresu f(x)=x2−2xf(x) = x^2 - 2x.

    1. przesunięcie o [1, 0][1,\,0]
    2. symetria względem OyOy
    Odpowiedzi

    a) (x−1)2−2(x−1)=x2−4x+3(x - 1)^2 - 2(x - 1) = x^2 - 4x + 3   b) x2+2xx^2 + 2x

  2. Df=[−2, 6]D_f = [-2,\,6], ZWf=[−1, 3]ZW_f = [-1,\,3]. Podaj dziedzinę i zbiór wartości gg.

    1. g(x)=f(x−2)g(x) = f(x - 2)
    2. g(x)=∣f(x)∣g(x) = |f(x)|
    Odpowiedzi

    a) [0, 8][0,\,8]; [−1, 3][-1,\,3]   b) [−2, 6][-2,\,6]; [0, 3][0,\,3]

Poziom B · parametr i złożenia

Zestawy B

  1. Podaj liczbę rozwiązań.

    1. ∣x2−1∣=12|x^2 - 1| = \tfrac12
    2. x2−4∣x∣=−4x^2 - 4|x| = -4
    Odpowiedzi

    a) 44   b) 22

  2. Wyznacz wzór złożenia i jego dziedzinę.

    1. f(x)=x2f(x) = x^2, g(x)=x−3g(x) = x - 3;  f∘g\ f \circ g
    Odpowiedzi

    a) (x−3)2(x - 3)^2; R\mathbb R

Poziom C · różnica f(x2)−f(x1)f(x_2) - f(x_1)

Zestawy C

  1. Zapisz f(x2)−f(x1)f(x_2) - f(x_1) w postaci iloczynu albo ilorazu i podaj monotoniczność w podanym przedziale.

    1. f(x)=3x+1f(x) = \dfrac{3}{x + 1}, (−1, +∞)(-1,\,+\infty)
    2. f(x)=2x3+5f(x) = 2x^3 + 5, R\mathbb R
    Odpowiedzi

    a) 3(x1−x2)(x1+1)(x2+1)\dfrac{3(x_1 - x_2)}{(x_1 + 1)(x_2 + 1)}; malejąca   b) 2(x2−x1)(x22+x1x2+x12)2(x_2 - x_1)(x_2^2 + x_1x_2 + x_1^2); rosnąca

6 Na maturze

W arkuszach rozszerzonych z lat 2024–2026 nie znaleźliśmy osobnego zadania z dowodem monotoniczności. Jest za to zadanie w informatorze CKE (3 punkty, funkcja wymierna) z pięcioma akceptowanymi sposobami: z definicji, łańcuchem nierówności, przez przesunięcie hiperboli, przez pochodną i przez porównanie ułamków. Przekształcenia wykresów i metoda graficzna wracają w zadaniach z parametrem. Poniższe zadania są nasze, w stylu arkusza.

Zadania w stylu maturalnym

4 zadania · 11 pkt · ok. 30 min

  1. (0–3 pkt) Funkcja ff jest określona wzorem f(x)=5xx+2f(x) = \dfrac{5x}{x + 2} dla każdego x∈(−2, +∞)x \in (-2,\,+\infty). Wykaż, że ff jest funkcją rosnącą.

    Rozwiązanie i punktacja
    1. Założenie. −2<x1<x2-2 < x_1 < x_2.
    2. Różnica. f(x2)−f(x1)=5x2(x1+2)−5x1(x2+2)(x1+2)(x2+2)=10(x2−x1)(x1+2)(x2+2)f(x_2) - f(x_1) = \dfrac{5x_2(x_1 + 2) - 5x_1(x_2 + 2)}{(x_1 + 2)(x_2 + 2)} = \dfrac{10(x_2 - x_1)}{(x_1 + 2)(x_2 + 2)}.
    3. Znak. licznik dodatni, oba czynniki mianownika dodatnie, więc różnica dodatnia.

    1 pkt za założenie x1<x2x_1 < x_2 w dziedzinie i obliczenie różnicy (ALBO za pochodną, ALBO za postać 5−10x+25 - \frac{10}{x + 2}). 2 pkt za ustalenie znaku różnicy (ALBO znaku pochodnej, ALBO za opis przesunięcia hiperboli y=−10xy = -\frac{10}{x} o wektor [−2, 5][-2,\,5]). 3 pkt za pełny dowód z wnioskiem.

  2. (0–3 pkt) Wyznacz wszystkie wartości parametru mm, dla których równanie ∣x2−2x−3∣=m|x^2 - 2x - 3| = m ma dokładnie trzy rozwiązania, oraz te, dla których ma dokładnie dwa rozwiązania.

    Rozwiązanie i punktacja
    1. Parabola. x2−2x−3=(x−3)(x+1)x^2 - 2x - 3 = (x - 3)(x + 1), wierzchołek (1, −4)(1,\,-4).
    2. Odbicie. ∣x2−2x−3∣|x^2 - 2x - 3| ma „garb” z wierzchołkiem (1, 4)(1,\,4) między −1-1 a 33.
    3. Odpowiedź. trzy rozwiązania dla m=4m = 4; dwa dla m=0m = 0 i dla m>4m > 4.

    1 pkt za poprawny szkic wykresu ∣x2−2x−3∣|x^2 - 2x - 3| z wierzchołkiem (1, 4)(1,\,4). 2 pkt za m=4m = 4. 3 pkt za m∈{0}∪(4, +∞)m \in \{0\} \cup (4,\,+\infty).

  3. (0–2 pkt) Funkcje ff i gg są określone wzorami f(x)=x2−1f(x) = x^2 - 1 oraz g(x)=x−2g(x) = \sqrt{x - 2}. Wyznacz wzór i dziedzinę funkcji h=f∘gh = f \circ g oraz rozwiąż równanie h(x)=4h(x) = 4.

    Rozwiązanie i punktacja
    1. Wzór. h(x)=(x−2)2−1=x−3h(x) = (\sqrt{x - 2})^2 - 1 = x - 3 dla x≥2x \ge 2.
    2. Równanie. x−3=4x - 3 = 4, x=7≥2x = 7 \ge 2 ✓.

    1 pkt za wzór x−3x - 3 z dziedziną [2, +∞)[2,\,+\infty). 2 pkt za x=7x = 7.

  4. (0–3 pkt) Wykaż, że funkcja f(x)=x3−3xf(x) = x^3 - 3x jest malejąca w przedziale [−1, 1][-1,\,1].

    Rozwiązanie i punktacja
    1. Założenie. −1≤x1<x2≤1-1 \le x_1 < x_2 \le 1.
    2. Różnica. f(x2)−f(x1)=(x2−x1)(x22+x1x2+x12−3)f(x_2) - f(x_1) = (x_2 - x_1)(x_2^2 + x_1x_2 + x_1^2 - 3).
    3. Szacowanie. x12≤1x_1^2 \le 1, x22≤1x_2^2 \le 1, x1x2≤1x_1x_2 \le 1, a równość we wszystkich trzech naraz wymagałaby x1=x2=±1x_1 = x_2 = \pm 1, co przeczy x1<x2x_1 < x_2. Zatem x22+x1x2+x12<3x_2^2 + x_1x_2 + x_1^2 < 3.
    4. Znak. pierwszy czynnik dodatni, drugi ujemny: różnica ujemna.

    1 pkt za rozkład różnicy na (x2−x1)(x22+x1x2+x12−3)(x_2 - x_1)(x_2^2 + x_1x_2 + x_1^2 - 3) (ALBO za pochodną 3x2−33x^2 - 3). 2 pkt za oszacowanie drugiego czynnika (ALBO f′(x)≤0f'(x) \le 0 na [−1, 1][-1,\,1] z równością tylko na końcach). 3 pkt za pełny dowód.

7 Najczęstsze błędy

„f(x+3)f(x + 3) to przesunięcie w prawo.”
f(x+3)=f(x−(−3))f(x + 3) = f(x - (-3)): wektor [−3, 0][-3,\,0], czyli w lewo.
„∣f(x)∣|f(x)| i f(∣x∣)f(|x|) to to samo.”
Pierwsze odbija części pod osią OxOx do góry. Drugie zastępuje lewą połowę wykresu odbiciem prawej.
„Sprawdziłem f(0)<f(1)<f(2)f(0) < f(1) < f(2), więc funkcja jest rosnąca.”
To przykład, a nie dowód. Dowód działa dla dowolnych x1<x2x_1 < x_2 z przedziału.
„g∘fg \circ f ma wzór 9−x9 - x, więc dziedzina to R\mathbb R.”
Dziedzina złożenia jest ograniczona dziedziną funkcji wewnętrznej; uproszczenie wzoru jej nie zmienia.

8 Sprawdź się

Odpowiedz w myślach, zanim rozwiniesz odpowiedź.

1 O jaki wektor przesunięto y=f(x)y = f(x), żeby otrzymać y=f(x+1)−4y = f(x + 1) - 4?

[−1, −4][-1,\,-4].

2 Jaki jest zbiór wartości ∣f∣|f|, jeśli ZWf=[−5, 1]ZW_f = [-5,\,1]?

[0, 5][0,\,5].

3 Od czego zaczyna się dowód monotoniczności z definicji?

Od napisania „niech x1<x2x_1 < x_2 należą do przedziału”.

4 Czy f∘g=g∘ff \circ g = g \circ f dla f(x)=x+1f(x) = x + 1 i g(x)=2xg(x) = 2x?

Nie: 2x+1≠2x+22x + 1 \ne 2x + 2.

9 Karta wzorów i co dalej

Przekształcenia

f(x−p)+qf(x - p) + q: wektor [p, q][p,\,q]

−f(x)-f(x): OxOx,  f(−x)\ f(-x): OyOy

∣f(x)∣|f(x)|: dół do góry,  f(∣x∣)\ f(|x|): prawa strona w lewo

Monotoniczność

x1<x2x_1 < x_2, znak f(x2)−f(x1)f(x_2) - f(x_1)

ax−p\frac{a}{x - p}: znak −a(x2−x1)-a(x_2 - x_1) w liczniku

W broszurze CKE „Wybrane wzory matematyczne” są przekształcenia punktu: przesunięcie o wektor i symetrie względem osi i punktu. Reguł dla wykresów f(x−p)+qf(x - p) + q, ∣f(x)∣|f(x)|, f(∣x∣)f(|x|) ani definicji monotoniczności broszura nie podaje.

Dalej: ciągi (lekcja 6.1 Ciągi: wzór ogólny, rekurencja, monotoniczność), a pochodna jako trzeci sposób dowodu monotoniczności w lekcji 13.3 Monotoniczność i ekstrema funkcji.

Korzystają z tej lekcji 7.3 Miara łukowa, wykresy, okresowość i wzory redukcyjne13.1 Granice i ciągłość funkcji, własność Darboux