Najczęstsze zadanie z funkcji na maturze podstawowej to funkcja sklejona z dwóch albo trzech odcinków i cztery luki do uzupełnienia: dziedzina, zbiór wartości i zbiory argumentów spełniających podany warunek. Rachunku jest tu mało. Punkty traci się na nawiasach w miejscach, gdzie odcinki się stykają, i na zbiorach, które obejmują kilka odcinków naraz.
Czas
ok. 35 min czytania + ok. 50 min zadań
Zadania
9 zadań w treści, próbka treningu rachunkowego, 4 zadania w stylu maturalnym; pełny trening na osobnej stronie
Funkcja f jest określona tak: na przedziale [−4,−1] wzorem f(x)=x+4, na przedziale (−1,2) jest stale równa 3, a na przedziale [2,5) jest równa −2x+7. Dla jakich argumentów jej wartości są dodatnie?
Odpowiedzią jest jeden przedział (−4,27), choć składa się z trzech kawałków: lewy odcinek jest dodatni od x>−4, środkowy cały, prawy do x<27. W x=−4 wartość jest równa 0, więc ten koniec jest otwarty. Kawałki stykają się w x=−1 i x=2 bez przerwy, więc nawiasy w środku znikają. Te dwa ruchy, czyli sprawdzenie końców i sklejenie kawałków, wystarczają na cztery punkty w typowym zadaniu.
1 Co jest funkcją
Funkcja
Funkcja f:X→Y przyporządkowuje każdemu elementowi zbioru X (dziedziny) dokładnie jeden element zbioru Y. Zapis f(x) oznacza wartość funkcji dla argumentu x.
Funkcję można podać wzorem, tabelą, wykresem albo opisem słownym. Na wykresie: każda prosta pionowa x=a, gdzie a należy do dziedziny, przecina wykres w dokładnie jednym punkcie.
Przykład 1.1 Funkcja dana tabelą
Funkcja f jest określona tabelą:
x
−3
−2
−1
0
1
2
3
f(x)
4
0
−1
0
2
−1
4
Podaj liczbę miejsc zerowych, zbiór wartości i liczbę argumentów, dla których f(x)=4.
Miejsca zerowe: x=−2 i x=0, czyli dwa.
Zbiór wartości to wszystkie liczby z drugiego wiersza: {−1,0,2,4}.
f(x)=4 dla x=−3 i x=3, czyli dla dwóch argumentów.
Wynik: 2 miejsca zerowe; zbiór wartości {−1,0,2,4}; dwa argumenty. Dziedzina ma tu tylko siedem elementów, więc wykres to siedem punktów, a nie linia.
Zadania · część 1
2 zadania · ok. 4 min
Czy przyporządkowanie „każdej liczbie naturalnej przyporządkowujemy jej dzielnik” jest funkcją?
Odpowiedź
Nie: liczba 6 ma kilka dzielników (1,2,3,6), więc przyporządkowanie nie jest jednoznaczne. „Najmniejszy dzielnik większy od 1” (dla liczb większych od 1) byłby już funkcją.
Czy okrąg x2+y2=4 jest wykresem funkcji?
Odpowiedź
Nie: prosta x=0 przecina go w dwóch punktach, (0,2) i (0,−2).
2 Wartości ze wzoru i funkcja określona przedziałami
Funkcja określona przedziałami
f(x)={g(x)h(x)dla x≤adla x>a
Wartość liczysz wzorem tej gałęzi, do której należy argument. Miejsce zerowe szukasz w każdej gałęzi osobno i zostawiasz tylko te rozwiązania, które należą do przedziału tej gałęzi.
Przykład 2.1 Miejsca zerowe z odrzucaniem
Wyznacz miejsca zerowe funkcji f(x)={x2−43−xdla x≤1dla x>1.
Gałąź x≤1: x2−4=0, więc x=−2 albo x=2. Warunek x≤1 spełnia tylko −2.
Gałąź x>1: 3−x=0, więc x=3, i 3>1 ✓.
Wynik: miejsca zerowe −2 i 3. Liczba 2 nie jest miejscem zerowym, bo f(2)=3−2=1.
Zadania · część 2
2 zadania · ok. 5 min
Dla f(x)={2x+1x2−3dla x<0dla x≥0 oblicz f(−2), f(0) i f(3).
Odpowiedź
f(−2)=−4+1=−3
f(0)=0−3=−3 (bo 0≥0)
f(3)=9−3=6.
Wyznacz miejsca zerowe funkcji f(x)={2x+6x−3dla x≥−1dla x<−1.
Odpowiedź
2x+6=0 daje x=−3, ale −3≥−1: odrzucamy.
x−3=0 daje x=3, ale 3<−1: odrzucamy.
Funkcja nie ma miejsc zerowych.
3 Odczyt z wykresu
Co odczytujesz i skąd
Dziedzina: rzut wykresu na oś Ox. Zbiór wartości: rzut na oś Oy.
Miejsca zerowe: pierwsze współrzędne punktów wspólnych wykresu z osią Ox.
Monotoniczność: przedziały, na których wykres idzie w górę (rosnąca), w dół (malejąca) albo poziomo (stała).
Wartość największa i najmniejsza: najwyższy i najniższy punkt wykresu, o ile istnieje. Puste kółko na końcu oznacza, że ta wartość nie jest przyjmowana.
Pełne kółko to punkt należący do wykresu: przy końcu przedziału nawias kwadratowy. Puste kółko: nawias okrągły.
Symulacja 1 Funkcja przedziałami liniowa i prosta y=c. Wybierz funkcję i warunek, przesuwaj c. Na zielono części wykresu spełniające warunek i odpowiadający im zbiór argumentów na osi Ox. Funkcja 2 to funkcja z prologu i z przykładu 3.1. Ustaw c=3 i warunek f(x)=c: rozwiązaniem równania jest cały przedział.
Przykład 3.1 Komplet własności
Funkcja f(x)=⎩⎨⎧x+43−2x+7dla x∈[−4,−1]dla x∈(−1,2)dla x∈[2,5) (funkcja 2 w symulacji). Odczytaj jej własności.
Dziedzina: [−4,5).
Zbiór wartości: lewa gałąź daje [0,3], środkowa 3, prawa od f(2)=3 w dół do −3, ale 5 nie należy do dziedziny, więc −3 nie jest przyjmowane. Razem (−3,3].
Miejsca zerowe: x+4=0 dla x=−4; −2x+7=0 dla x=27∈[2,5).
Monotoniczność: rosnąca w [−4,−1], stała w [−1,2], malejąca w [2,5).
Największa wartość 3, dla każdego x∈[−1,2]. Najmniejszej wartości nie ma.
Wynik:D=[−4,5), ZW=(−3,3], miejsca zerowe −4 i 27, największa wartość 3, najmniejszej brak.
Zadania · część 3
2 zadania · ok. 6 min
Funkcja f(x)=⎩⎨⎧2−xx−2dla x∈[−5,−2)dla x∈[−2,1]dla x∈(1,4] (funkcja 1 w symulacji). Podaj dziedzinę, zbiór wartości i miejsca zerowe.
Odpowiedź
D=[−5,4].
ZW: {2}, [−1,2] i (−1,2], razem [−1,2].
Miejsca zerowe: −x=0 dla x=0; x−2=0 dla x=2∈(1,4]. Są to 0 i 2.
Dla tej samej funkcji podaj przedziały monotoniczności oraz najmniejszą wartość i argument, dla którego jest przyjmowana.
Odpowiedź
Stała w [−5,−2], malejąca w [−2,1], rosnąca w [1,4].
Najmniejsza wartość −1 dla x=1 (pełne kółko w (1,−1), bo 1 należy do środkowej gałęzi).
4 Zbiory argumentów dla warunku f(x)≷c
Przepis na nierówność z wykresu
Narysuj prostą y=c.
Na każdej gałęzi znajdź część wykresu nad prostą (dla >) albo pod nią (dla <). Punkty przecięcia policz ze wzoru gałęzi.
Rzuć te części na oś Ox. Końce: przy nierówności ostrej punkt przecięcia jest wykluczony, przy końcu dziedziny decyduje kółko.
Sklej kawałki, które się stykają, i zapisz sumę przedziałów.
Gałąź stała f(x)=c na przedziale daje równanie f(x)=c z przedziałem rozwiązań.
Przykład 4.1 Równanie i nierówność dla funkcji 1
Dla funkcji z zadania w części 3 wyznacz zbiór rozwiązań równania f(x)=2 i nierówności f(x)≥1.
f(x)=2: na [−5,−2) zawsze; −x=2 daje x=−2∈[−2,1]; x−2=2 daje x=4∈(1,4]. Kawałek [−5,−2) i punkt −2 sklejają się w [−5,−2].
f(x)≥1: na [−5,−2) zawsze (2≥1); −x≥1 daje x≤−1, czyli [−2,−1]; x−2≥1 daje x≥3, czyli [3,4].
Wynik:f(x)=2 dla x∈[−5,−2]∪{4}; f(x)≥1 dla x∈[−5,−1]∪[3,4].
Sprawdzenie w symulacji: funkcja 1, warunek f(x)≥c, c=1.
Zadania · część 4
3 zadania · ok. 10 min
Dla funkcji 2 (przykład 3.1) wyznacz zbiór rozwiązań nierówności f(x)<1.
Odpowiedź
x+4<1 daje x<−3, czyli [−4,−3).
Gałąź stała: 3<1 fałsz.
−2x+7<1 daje x>3, czyli (3,5).
x∈[−4,−3)∪(3,5).
Ile rozwiązań ma równanie f(x)=2 dla funkcji 2? A równanie f(x)=3?
Odpowiedź
f(x)=2: x=−2 i x=25, czyli dwa rozwiązania.
f(x)=3: każde x∈[−1,2], czyli nieskończenie wiele.
Funkcja f(x)=⎩⎨⎧−x−1x+21dla x∈[−5,−1)dla x∈[−1,2]dla x∈(2,5] (funkcja 3 w symulacji) ma skok w x=−1. Podaj jej zbiór wartości i zbiór rozwiązań nierówności f(x)>2.
Odpowiedź
ZW: lewa gałąź (0,4], środkowa [1,4], prawa {1}, razem (0,4].
−x−1>2 daje x<−3, czyli [−5,−3).
x+2>2 daje x>0, czyli (0,2].
x∈[−5,−3)∪(0,2].
5 Trening rachunkowy
Próbka treningu rachunkowego. Pełny trening ma 44 przykładów i zadań, z odpowiedziami i w wersji do druku.
Poziom A · wartości i miejsca zerowe
Zestawy A
Oblicz wartość funkcji f(x)={x2−2x4−3xdla x≤1dla x>1 dla podanego argumentu.
f(−2)
f(1)
Odpowiedzi
a) 8 b) −1
Wyznacz wszystkie miejsca zerowe (albo stwierdź, że ich nie ma).
{2x+4x−5dla x<0dla x≥0
{x2−12x−6dla x≤0dla x>0
Odpowiedzi
a) −2,5 b) −1,3
Poziom B · tabela i parametr
Zestawy B
Funkcja f jest określona tabelą: f(−2)=3, f(−1)=0, f(0)=−2, f(1)=0, f(2)=3, f(3)=5. Odpowiedz.
Zadanie „funkcja przedziałami liniowa i cztery luki” pojawia się w większości sesji od 2024 roku i jest warte zwykle 4 punkty. Według sprawozdań CKE w maju 2025 zdający uzyskali średnio 67% punktów, a w maju 2026 w dwóch częściach 66% i 63%. Od sierpnia 2025 zasady oceniania mówią wprost: zdanie jest poprawne tylko wtedy, gdy krańce przedziału są poprawne i da się jednoznacznie ustalić, czy przedział jest otwarty, czy domknięty. Niestaranny nawias oznacza więc 0 punktów za to zdanie. Poniższe zadania są nasze, w stylu arkusza.
Zadania w stylu maturalnym
4 zadania · 7 pkt · ok. 15 min
(0–4 pkt) Funkcja f jest określona wzorem f(x)=⎩⎨⎧−x−112x−1dla x∈[−5,−2]dla x∈(−2,1)dla x∈[1,3). Uzupełnij zdania. Wpisz odpowiednie przedziały w wykropkowanych miejscach.
1. Dziedziną funkcji f jest przedział ………… . 2. Zbiorem wartości funkcji f jest przedział ………… . 3. Zbiorem wszystkich rozwiązań równania f(x)=1 jest przedział ………… . 4. Zbiorem wszystkich rozwiązań nierówności f(x)>3 jest zbiór ………… .
Rozwiązanie i punktacja
Dziedzina.[−5,3).
Zbiór wartości. lewa gałąź od f(−5)=4 do f(−2)=1, czyli [1,4]; środkowa 1; prawa od f(1)=1 do 5 (bez 5), czyli [1,5). Razem [1,5).
Równanie.−x−1=1 dla x=−2; gałąź stała na (−2,1); 2x−1=1 dla x=1. Razem [−2,1].
Nierówność.−x−1>3 dla x<−4, czyli [−5,−4); 2x−1>3 dla x>2, czyli (2,3). Razem [−5,−4)∪(2,3).
1 pkt za każde poprawnie uzupełnione zdanie.
Uwaga: zdanie jest poprawne tylko wtedy, gdy oba krańce i rodzaje nawiasów są poprawne.
(0–1 pkt) Funkcja f jest określona wzorem f(x)={x2−92−xdla x<1dla x≥1. Zbiorem wszystkich miejsc zerowych funkcji f jest
A.{−3,3}B.{−3,2}C.{−3,2,3}D.{2,3}
Odpowiedź
B.
x2−9=0 daje x=±3; warunek x<1 spełnia tylko −3.
2−x=0 daje x=2≥1 ✓.
C to błąd „bez odrzucania”: f(3)=2−3=−1=0.
(0–1 pkt) Funkcja f jest określona tabelą:
x
−3
−2
−1
0
1
2
3
f(x)
1
−2
0
3
0
−2
2
Oceń prawdziwość podanych zdań. Wybierz P, jeśli zdanie jest prawdziwe, albo F, jeśli jest fałszywe.
1. Funkcja f ma dokładnie dwa miejsca zerowe. P F 2. Największą wartością funkcji f jest f(3). P F
Odpowiedź
PF.
Zera w x=−1 i x=1: dwa.
Największa wartość to f(0)=3, a f(3)=2.
(0–1 pkt) Funkcja f(x)=x2+kx−8 ma miejsce zerowe x=2. Wtedy
A.k=−2B.k=2C.k=4D.k=6
Odpowiedź
B.
f(2)=4+2k−8=0
2k=4, więc k=2.
7 Najczęstsze błędy
„Kawałki [−4,−1] i (−1,2) zapisuję jako [−4,−1]∪(−1,2).”
Matematycznie to ten sam zbiór. Gdy luka mówi „jest przedział”, zapisz jeden przedział [−4,2). Przy sklejaniu od razu widać, czy punkt styku należy do zbioru.
„Najmniejsza wartość to −3, bo tam kończy się wykres.”
Jeśli na końcu jest puste kółko, ta wartość nie jest przyjmowana i najmniejszej wartości może nie być wcale.
„Miejsca zerowe gałęzi x2−9 to ±3, więc oba są miejscami zerowymi f.”
Tylko te, które należą do przedziału tej gałęzi. Pozostałe odrzucasz.
„Równanie f(x)=c ma jedno albo kilka rozwiązań.”
Na gałęzi stałej równej c rozwiązań jest nieskończenie wiele: cały przedział.
„Przy f(x)>0 biorę nawias z wykresu.”
W punkcie przecięcia z prostą y=c nierówność ostra nie zachodzi, więc nawias jest okrągły, nawet jeśli kółko jest pełne.
8 Sprawdź się
Odpowiedz w myślach, zanim rozwiniesz odpowiedź.
1 Jak na wykresie sprawdzić, czy krzywa jest wykresem funkcji?
Każda prosta pionowa przecina ją co najwyżej w jednym punkcie.
2 Wykres kończy się pustym kółkiem w (5,−3). Czy −3 należy do zbioru wartości?
Nie, chyba że −3 jest przyjmowane w innym punkcie wykresu.
3 Co oznacza pozioma część wykresu na wysokości c dla równania f(x)=c?
Cały przedział rozwiązań.
4 Dlaczego miejsca zerowe gałęzi trzeba sprawdzić z przedziałem?
Wzór gałęzi obowiązuje tylko na jej przedziale; poza nim wartość f liczy się innym wzorem.
9 Karta wzorów i co dalej
Odczyt
D: rzut na Ox, ZW: rzut na Oy
pełne kółko [], puste ()
wartość skrajna: o ile istnieje
Warunek f(x)≷c
prosta y=c, każda gałąź osobno
ostra: punkt przecięcia wykluczony
sklej stykające się kawałki
Broszura CKE „Wybrane wzory matematyczne” nie zawiera nic z tej lekcji: odczyt z wykresu i zapis przedziałów trzeba mieć opanowany.