Matematyka i fizyka od podstaw
PLEN

Matematyka › Część 0. Prekurs › 0.4 gotowa · PDF do druku

Zanim zaczniesz 0.2 Równania, nierówności, wielomiany i ułamki proste0.3 Trygonometria i funkcje hiperboliczne

Nowe pojęcia w tej lekcji (6)

krzywe stożkowe: elipsa, parabola, hiperbolaodległość punktówokrągrównanie prostejukład współrzędnychwspółrzędne biegunowe

Matematyka 0.4

Geometria analityczna i krzywe stożkowe

Kepler, patrząc na tablice obserwacji Marsa, odkrył, że planety krążą po elipsach. Geometria analityczna zamienia kształty w równania, a równania w kształty. Ta lekcja przechodzi od punktu i prostej przez okrąg do trzech krzywych stożkowych: elipsy, paraboli i hiperboli. Na końcu pokazuje, że wszystkie trzy to jedno równanie we współrzędnych biegunowych: równanie orbity ciała krążącego wokół jednego masywnego ciała, np. Słońca.

Czas
ok. 3 h teorii + 2¾ h zadań
Zadania
28 zadań w treści, z podpowiedziami i odpowiedziami
Źródła
Feynmana wykłady z fizyki, t. I, 7-2, 7-5, 26-4; K. A. Stroud, Engineering Mathematics

0 Prolog: dwie pinezki i sznurek

Feynman opisuje pierwsze prawo Keplera tak: każda planeta krąży wokół Słońca po elipsie, a Słońce jest w jednym z jej ognisk. Zaraz dodaje, że elipsa to nie byle owal, ale ściśle określona krzywa. Narysujesz ją dwiema pinezkami, pętlą sznurka i ołówkiem. Matematycznie to zbiór punktów, dla których suma odległości od dwóch ustalonych punktów, ognisk, jest stała. Można też powiedzieć, że to okrąg oglądany pod kątem, „skrócony” w jednym kierunku.FLP I-7-2

Trzy opisy, trzy różne pomysły: sznurek, odległości, skrócony okrąg. W tej lekcji zapiszesz każdy z nich równaniem i sprawdzisz, że to ta sama krzywa. To jest właśnie geometria analityczna: kształt staje się równaniem, a pytania o kształt (gdzie się przecinają? jak daleko? pod jakim kątem?) stają się rachunkiem.

Pytanie na start. Ziemia jest najbliżej Słońca w odległości 147,1 mln km, a najdalej 152,1 mln km. Czy jej orbita to wyraźna elipsa, czy prawie okrąg? I gdzie dokładnie jest Słońce? Odpowiedź w przykładzie 4.1.

1 Punkty i odległości

W układzie współrzędnych na płaszczyźnie każdy punkt to para liczb P=(x; y)P = (x;\ y): o ile przesunąć się wzdłuż osi xx i o ile wzdłuż osi yy od początku układu O=(0; 0)O = (0;\ 0). Osie są prostopadłe i mają tę samą jednostkę. Ten pomysł Kartezjusza pozwala zamienić geometrię na algebrę.

Odległość dwóch punktów to twierdzenie Pitagorasa. Różnice współrzędnych Δx=x2−x1\Delta x = x_2 - x_1 i Δy=y2−y1\Delta y = y_2 - y_1 są przyprostokątnymi trójkąta, a szukany odcinek jego przeciwprostokątną:

Odległość i środek odcinka

∣P1P2∣=(x2−x1)2+(y2−y1)2,S=(x1+x22; y1+y22).|P_1P_2| = \sqrt{(x_2 - x_1)^2 + (y_2 - y_1)^2},\qquad S = \left(\frac{x_1 + x_2}{2};\ \frac{y_1 + y_2}{2}\right).

Kolejność punktów nie ma znaczenia, bo różnice są podnoszone do kwadratu. Ten sam wzór w trzech wymiarach ma trzeci składnik (z2−z1)2(z_2 - z_1)^2. W lekcji 1.1 Wektory zobaczysz, że to długość wektora P1P2⃗\vec{P_1P_2}.

Zadania · część 1

3 zadania · ok. 15 min

  1. Oblicz odległość punktów P1=(−2; 1)P_1 = (-2;\ 1) i P2=(4; 9)P_2 = (4;\ 9) oraz środek odcinka P1P2P_1P_2.

    Odpowiedź

    62+82=10\sqrt{6^2 + 8^2} = 10;   S=(1; 5)\;S = (1;\ 5).

  2. Na mapie w skali 1 kratka = 1 km dom stoi w punkcie (2; 3)(2;\ 3), a szkoła w (7; 15)(7;\ 15). Jak daleko jest od domu do szkoły w linii prostej?

    Odpowiedź

    52+122=13\sqrt{5^2 + 12^2} = 13 km.

  3. Pokaż, że trójkąt o wierzchołkach (0; 0)(0;\ 0), (4; 0)(4;\ 0), (2; 23)(2;\ 2\sqrt3) jest równoboczny.

    Odpowiedź

    Wszystkie boki mają długość 4: 44, 4+12\sqrt{4 + 12}, 4+12\sqrt{4 + 12}.

2 Prosta

2.1 Dwa zapisy prostej

Wykres funkcji liniowej z lekcji 0.1 Liczby, potęgi, logarytmy i funkcje elementarne to prosta. Zapisujemy ją w postaci kierunkowej y=mx+ny = mx + n. mm to współczynnik kierunkowy, czyli o ile rośnie yy, gdy xx rośnie o 1. Prosta przecina oś yy w punkcie (0; n)(0;\ n). W lekcji 0.1 Liczby, potęgi, logarytmy i funkcje elementarne pisaliśmy ax+bax + b; tu litery aa i bb zostawiamy dla półosi elipsy. Prosta przez punkty (x1; y1)(x_1;\ y_1) i (x2; y2)(x_2;\ y_2) ma m=y2−y1x2−x1m = \dfrac{y_2 - y_1}{x_2 - x_1}.

Współczynnik kierunkowy to tangens kąta nachylenia prostej do osi xx: m=tan⁡αm = \tan\alpha (lekcja 0.3 Trygonometria i funkcje hiperboliczne). Prosta nachylona pod kątem 45° ma m=1m = 1.

Postać kierunkowa nie opisuje prostych pionowych, np. x=3x = 3, bo dla nich mm byłoby nieskończone. Wszystkie proste obejmuje postać ogólna:

Ax+By+C=0,A,B nie oba roˊwne 0.Ax + By + C = 0,\qquad A, B\ \text{nie oba równe } 0 .

Dla B≠0B \neq 0 przechodzi ona w kierunkową: y=−ABx−CBy = -\tfrac AB x - \tfrac CB.

2.2 Proste równoległe i prostopadłe

Proste y=m1x+n1y = m_1x + n_1 i y=m2x+n2y = m_2x + n_2 są równoległe, gdy m1=m2m_1 = m_2, i prostopadłe, gdy m1m2=−1m_1m_2 = -1. Drugi warunek widać z obrotu: obrót o 90° zamienia kierunek „1 w prawo, mm w górę” na „mm w lewo, 1 w górę”, a ten ma współczynnik 1−m\tfrac{1}{-m} (dla m≠0m \neq 0; prostopadła do prostej poziomej jest pionowa). Wspólny punkt dwóch prostych to rozwiązanie układu ich równań (lekcja 0.2 Równania, nierówności, wielomiany i ułamki proste).

2.3 Odległość punktu od prostej

Najkrótsza droga od punktu do prostej biegnie prostopadle do niej. Dla prostej Ax+By+C=0Ax + By + C = 0 i punktu (x0; y0)(x_0;\ y_0) jej długość to

Odległość punktu od prostej

d=∣Ax0+By0+C∣A2+B2.d = \frac{|Ax_0 + By_0 + C|}{\sqrt{A^2 + B^2}} .

Licznik mówi, jak bardzo punkt „nie spełnia” równania prostej. Mianownik zamienia to na prawdziwą odległość. Wyprowadzenie najkrócej idzie przez iloczyn skalarny: wektor [A; B][A;\ B] jest prostopadły do prostej (lekcja 1.1 Wektory). Na razie przyjmij wzór i sprawdź go na przykładzie.

Symulacja 1 Prosta y=mx+ny = mx + n i punkt PP. Przerywany odcinek to najkrótsza droga od PP do prostej, prostopadła do niej. Porównaj jego długość ze wzorem i zobacz, jak mm zmienia kąt nachylenia.

Przykład 2.1 Jak daleko statek jest od brzegu?

Prosty odcinek brzegu biegnie wzdłuż prostej y=0,75x+2y = 0{,}75x + 2 (współrzędne w km). Statek jest w punkcie (8; 1)(8;\ 1). Jak daleko ma do brzegu i w którym punkcie do niego dopłynie, płynąc najkrótszą drogą?

Statek P i brzeg: najkrótsza droga jest prostopadła do linii brzegu
  1. Postać ogólna: mnożymy przez 4 i przenosimy na jedną stronę: 3x−4y+8=03x - 4y + 8 = 0, czyli A=3A = 3, B=−4B = -4, C=8C = 8.
  2. d=∣3⋅8−4⋅1+8∣9+16=285=5,6d = \dfrac{|3\cdot8 - 4\cdot1 + 8|}{\sqrt{9 + 16}} = \dfrac{28}{5} = 5{,}6 km.
  3. Droga jest prostopadła do brzegu, więc ma współczynnik −43-\tfrac43: y−1=−43(x−8)y - 1 = -\tfrac43(x - 8). Przecięcie z brzegiem: 0,75x+2=−43x+3530{,}75x + 2 = -\tfrac43x + \tfrac{35}{3}, stąd x=4,64x = 4{,}64, y=5,48y = 5{,}48.

Wynik: 5,6 km; statek dopłynie do punktu (4,64; 5,48)(4{,}64;\ 5{,}48).

Sprawdzenie: odległość statku od punktu (4,64; 5,48)(4{,}64;\ 5{,}48) to 3,362+4,482=5,6\sqrt{3{,}36^2 + 4{,}48^2} = 5{,}6 ✓. Punkt leży na brzegu: 0,75⋅4,64+2=5,480{,}75\cdot4{,}64 + 2 = 5{,}48 ✓.

Zadania · część 2

6 zadań · ok. 35 min

  1. Napisz równanie prostej przez punkty (−2; 1)(-2;\ 1) i (4; 9)(4;\ 9). Pod jakim kątem jest nachylona do osi xx?

    Odpowiedź

    m=86=43m = \tfrac86 = \tfrac43, y=43x+113y = \tfrac43x + \tfrac{11}{3};   α=arctan⁡43≈53,13∘\;\alpha = \arctan\tfrac43 \approx 53{,}13^\circ.

  2. Zapisz prostą 2x+5y−10=02x + 5y - 10 = 0 w postaci kierunkowej. W jakich punktach przecina osie?

    Odpowiedź

    y=−0,4x+2y = -0{,}4x + 2; osie w punktach (0; 2)(0;\ 2) i (5; 0)(5;\ 0).

  3. Które z prostych są równoległe, a które prostopadłe: y=2x−1y = 2x - 1,   y=−0,5x+3\;y = -0{,}5x + 3,   4x−2y+7=0\;4x - 2y + 7 = 0?

    Odpowiedź

    Trzecia to y=2x+3,5y = 2x + 3{,}5: równoległa do pierwszej. Druga jest prostopadła do obu, bo 2⋅(−0,5)=−12\cdot(-0{,}5) = -1.

  4. Wyznacz symetralną odcinka o końcach (−2; 1)(-2;\ 1) i (4; 9)(4;\ 9), czyli prostą prostopadłą do niego i przechodzącą przez jego środek.

    Wskazówka

    Środek i współczynnik kierunkowy odcinka policzyłeś w zadaniach 1.1 i 2.1.

    Odpowiedź

    Środek (1; 5)(1;\ 5), m=−34m = -\tfrac34: y=−34x+234y = -\tfrac34x + \tfrac{23}{4}.

  5. Oblicz odległość punktu (0; 0)(0;\ 0) od prostej x+y=4x + y = 4. Sprawdź wynik rysunkiem.

    Odpowiedź

    ∣−4∣2=22≈2,83\dfrac{|-4|}{\sqrt2} = 2\sqrt2 \approx 2{,}83. Najbliższy punkt prostej to (2; 2)(2;\ 2), a jego odległość od początku to 8\sqrt8 ✓.

  6. Wyprowadź wzór na odległość punktu od prostej dla prostej y=mxy = mx i punktu (x0; y0)(x_0;\ y_0), idąc tą samą drogą co w przykładzie 2.1: prosta prostopadła przez punkt, punkt przecięcia, odległość.

    Wskazówka

    Zakładamy m≠0m \neq 0. Prostopadła ma postać y−y0=−1m(x−x0)y - y_0 = -\tfrac1m(x - x_0). Po znalezieniu punktu przecięcia uprość kwadrat odległości; powinien wyjść czynnik (y0−mx0)2(y_0 - mx_0)^2.

    Odpowiedź

    Przecięcie: x∗=x0+my01+m2x^* = \dfrac{x_0 + my_0}{1 + m^2}, y∗=mx∗y^* = mx^*. Kwadrat odległości upraszcza się do (y0−mx0)21+m2\dfrac{(y_0 - mx_0)^2}{1 + m^2}, czyli d=∣mx0−y0∣1+m2d = \dfrac{|mx_0 - y_0|}{\sqrt{1 + m^2}}. To wzór ogólny dla A=mA = m, B=−1B = -1, C=0C = 0 ✓.

3 Okrąg

Okrąg to zbiór punktów odległych o rr od środka (xS; yS)(x_S;\ y_S). Wzór na odległość daje od razu jego równanie:

(x−xS)2+(y−yS)2=r2.(x - x_S)^2 + (y - y_S)^2 = r^2 .

Po wymnożeniu nawiasów okrąg często wygląda inaczej, np. x2+y2−6x+4y−12=0x^2 + y^2 - 6x + 4y - 12 = 0. Środek i promień odczytasz, uzupełniając kwadraty jak przy postaci kanonicznej paraboli (lekcja 0.1 Liczby, potęgi, logarytmy i funkcje elementarne): x2−6x=(x−3)2−9x^2 - 6x = (x - 3)^2 - 9 i y2+4y=(y+2)2−4y^2 + 4y = (y + 2)^2 - 4. Stąd (x−3)2+(y+2)2=25(x - 3)^2 + (y + 2)^2 = 25: środek (3; −2)(3;\ -2), promień 5.

3.1 Prosta i okrąg: przecięcie, styczna

Wspólne punkty prostej i okręgu znajdziesz, wstawiając y=mx+ny = mx + n do równania okręgu. Wychodzi równanie kwadratowe, a jego wyróżnik z lekcji 0.2 Równania, nierówności, wielomiany i ułamki proste mówi wszystko: Δ>0\Delta > 0 to dwa punkty przecięcia, Δ=0\Delta = 0 to jeden punkt (prosta jest styczna), Δ<0\Delta < 0 to brak punktów wspólnych. Prościej sprawdzić to geometrycznie: prosta jest styczna, gdy jej odległość od środka okręgu równa się promieniowi.

Przykład 3.1 Gdzie jest telefon? Położenie z dwóch odległości

Dwie wieże stoją w punktach (0; 0)(0;\ 0) i (10; 0)(10;\ 0) (km). Z czasów przelotu sygnału wiadomo, że telefon jest 6 km od pierwszej i 8 km od drugiej. Gdzie jest telefon?

  1. Telefon leży na dwóch okręgach: x2+y2=36x^2 + y^2 = 36 i (x−10)2+y2=64(x - 10)^2 + y^2 = 64.
  2. Odejmujemy równania stronami. Kwadraty x2x^2 i y2y^2 znikają: x2−(x−10)2=−28x^2 - (x - 10)^2 = -28, czyli 20x−100=−2820x - 100 = -28, x=3,6x = 3{,}6.
  3. Z pierwszego okręgu: y2=36−12,96=23,04y^2 = 36 - 12{,}96 = 23{,}04, y=±4,8y = \pm4{,}8.

Wynik: (3,6; 4,8)(3{,}6;\ 4{,}8) albo (3,6; −4,8)(3{,}6;\ -4{,}8). Dwie wieże dają dwa możliwe położenia; trzecia wieża rozstrzyga, które jest prawdziwe.

Sprawdzenie: 6,42+4,82=8\sqrt{6{,}4^2 + 4{,}8^2} = 8 ✓. Boki 6, 8, 10 tworzą trójkąt prostokątny, więc telefon „widzi” odcinek między wieżami pod kątem prostym ✓. Tak samo, tylko w trzech wymiarach i z poprawką na zegar odbiornika, liczy położenie odbiornik GPS.

Zadania · część 3

5 zadań · ok. 30 min

  1. Napisz równanie okręgu o środku (−1; 4)(-1;\ 4) przechodzącego przez punkt (2; 0)(2;\ 0).

    Odpowiedź

    r=9+16=5r = \sqrt{9 + 16} = 5: (x+1)2+(y−4)2=25(x + 1)^2 + (y - 4)^2 = 25.

  2. Znajdź środek i promień okręgu x2+y2+8x−2y+8=0x^2 + y^2 + 8x - 2y + 8 = 0.

    Odpowiedź

    (x+4)2+(y−1)2=9(x + 4)^2 + (y - 1)^2 = 9: środek (−4; 1)(-4;\ 1), r=3r = 3.

  3. Czy prosta y=x+1y = x + 1 przecina okrąg x2+y2=4x^2 + y^2 = 4? Jeśli tak, w ilu punktach?

    Odpowiedź

    Odległość od środka: 12≈0,71<2\tfrac{1}{\sqrt2} \approx 0{,}71 < 2, więc w dwóch punktach. Rachunkiem: 2x2+2x−3=02x^2 + 2x - 3 = 0, Δ=28>0\Delta = 28 > 0.

  4. Dla jakich mm prosta y=mx+5y = mx + 5 jest styczna do okręgu x2+y2=9x^2 + y^2 = 9?

    Wskazówka

    Odległość prostej mx−y+5=0mx - y + 5 = 0 od (0; 0)(0;\ 0) ma być równa 3.

    Odpowiedź

    51+m2=3\dfrac{5}{\sqrt{1 + m^2}} = 3, czyli 1+m2=2591 + m^2 = \tfrac{25}{9}, m=±43m = \pm\tfrac43.

  5. W przykładzie 3.1 odejmowanie równań dało prostą x=3,6x = 3{,}6. Pokaż, że dla dowolnych dwóch różnych okręgów przecinających się w dwóch punktach odjęcie ich równań daje prostą przechodzącą przez oba punkty przecięcia. Dlaczego to musi być prosta?

    Odpowiedź

    W obu równaniach wyrazy x2+y2x^2 + y^2 mają współczynnik 1, więc po odjęciu znikają i zostaje równanie liniowe, czyli prosta. Oba punkty przecięcia spełniają obydwa równania, więc spełniają też ich różnicę: leżą na tej prostej.

4 Elipsa, parabola, hiperbola

Weź stożek podwójny (dwa stożki złączone wierzchołkami) o pionowej osi i przetnij go płaszczyzną, która nie przechodzi przez wierzchołek. Gdy płaszczyzna jest nachylona mniej stromo niż tworząca stożka, przekrój to zamknięta elipsa (okrąg, gdy jest pozioma). Gdy jest równoległa do tworzącej, przekrój to parabola. Gdy jest bardziej stroma niż tworząca, przecina obie połówki stożka i daje dwie gałęzie hiperboli. Stąd nazwa: krzywe stożkowe, badane już przez Apoloniusza w III w. p.n.e. W fizyce ważniejsze od stożka są jednak ich definicje przez odległości. Każda z nich odpowiada jakiejś własności fizycznej.

4.1 Elipsa

Elipsa to zbiór punktów, dla których suma odległości od dwóch ognisk F1F_1 i F2F_2 jest stała i równa 2a2a. Ustawmy ogniska w punktach (±c; 0)(\pm c;\ 0). Wtedy:

Elipsa

x2a2+y2b2=1,b2=a2−c2,e=ca∈[0; 1).\frac{x^2}{a^2} + \frac{y^2}{b^2} = 1,\qquad b^2 = a^2 - c^2,\qquad e = \frac ca \in [0;\ 1).

aa to półoś wielka, bb to półoś mała, ee to mimośród (nie mylić z liczbą ee z lekcji 0.1 Liczby, potęgi, logarytmy i funkcje elementarne).

Skąd b2=a2−c2b^2 = a^2 - c^2? Punkt elipsy leżący na osi yy, czyli (0; b)(0;\ b), jest jednakowo odległy od obu ognisk, więc każda odległość to aa. Z trójkąta prostokątnego o bokach cc, bb i aa mamy a2=b2+c2a^2 = b^2 + c^2. Pełne wyprowadzenie równania z definicji to dwa razy podnoszenie do kwadratu (zadanie 4.6).

Równanie pokazuje też trzeci opis Feynmana. Weź okrąg x2+y2=a2x^2 + y^2 = a^2 i ściśnij go w pionie: każde yy pomnóż przez ba\tfrac ba. Wyjdzie dokładnie elipsa. Tak wygląda okrąg oglądany z daleka, gdy linia wzroku tworzy kąt β\beta z prostą prostopadłą do płaszczyzny okręgu: ba=cos⁡β\tfrac ba = \cos\beta.

Mimośród mówi, jak bardzo elipsa jest spłaszczona. Dla e=0e = 0 ogniska się pokrywają i elipsa jest okręgiem. Dla ee bliskiego 1 jest długa i wąska.

Symulacja 2 Elipsa „ze sznurka”. Przesuwaj punkt PP po elipsie: suma odległości r1+r2r_1 + r_2 od ognisk się nie zmienia. Zmieniaj mimośród i zobacz, jak elipsa przechodzi od okręgu do wąskiego owalu.

Przykład 4.1 Orbita Ziemi: elipsa czy okrąg?

Najmniejsza odległość Ziemi od Słońca (peryhelium) to q=147,10q = 147{,}10 mln km, największa (aphelium) Q=152,10Q = 152{,}10 mln km. Słońce jest w ognisku elipsy. Oblicz aa, cc, ee i bb.

  1. Peryhelium i aphelium to końce osi wielkiej, więc q+Q=2aq + Q = 2a: a=149,60a = 149{,}60 mln km.
  2. Słońce jest o cc od środka elipsy: q=a−cq = a - c, stąd c=2,50c = 2{,}50 mln km i e=ca≈0,0167e = \tfrac ca \approx 0{,}0167.
  3. b=a2−c2=a1−e2≈0,99986 ab = \sqrt{a^2 - c^2} = a\sqrt{1 - e^2} \approx 0{,}99986\,a, czyli bb jest o ok. 21 tys. km krótsze od aa.

Wynik: e≈0,017e \approx 0{,}017. Kształt orbity jest prawie idealnym okręgiem: półosie różnią się o 0,014%. Za to Słońce jest wyraźnie przesunięte od środka, o 2,5 mln km (1,7% promienia).

Sprawdzenie: NASA podaje dla Ziemi a=149,598a = 149{,}598 mln km i e=0,0167e = 0{,}0167 ✓. Wniosek wart zapamiętania: przy małym mimośrodzie względna różnica półosi to 1−ba≈e221 - \tfrac ba \approx \tfrac{e^2}{2}, a względne przesunięcie ogniska ca=e\tfrac ca = e. Dlatego na rysunku orbita Ziemi wygląda jak okrąg z niecentralnie położonym Słońcem.

4.2 Parabola

Parabola to zbiór punktów jednakowo odległych od punktu FF (ogniska) i od prostej (kierownicy). Dla ogniska (0; f)(0;\ f) i kierownicy y=−fy = -f warunek x2+(y−f)2=y+f\sqrt{x^2 + (y - f)^2} = y + f po podniesieniu do kwadratu daje

y=x24f.y = \frac{x^2}{4f}.

To ta sama parabola co wykres funkcji kwadratowej z lekcji 0.1 Liczby, potęgi, logarytmy i funkcje elementarne i tor rzuconej piłki (bez oporu powietrza). Liczba ff to ogniskowa: odległość wierzchołka od ogniska.

Feynman pokazuje na przykładzie teleskopu z Mount Palomar, dlaczego zwierciadło skupiające światło gwiazdy ma kształt paraboli (dokładniej paraboloidy, czyli paraboli obróconej wokół osi). Światło z dalekiej gwiazdy przychodzi równoległymi promieniami. Żeby wszystkie zebrały się w jednym punkcie, ich czasy, a więc i drogi, liczone od płaszczyzny prostopadłej do promieni do tego punktu muszą być równe (zasada Fermata). Prowadzi to dokładnie do warunku „jednakowa odległość od punktu i od prostej”.FLP I-26-4 Każdy promień równoległy do osi paraboli odbija się do ogniska. Działa to też w drugą stronę: żarówka w ognisku reflektora daje równoległą wiązkę.

Symulacja 3 Promienie równoległe do osi padają z góry i odbijają się od zwierciadła. Dla paraboli wszystkie trafiają w ognisko. Przełącz na zwierciadło kuliste o tej samej ogniskowej: promienie dalekie od osi przecinają oś bliżej zwierciadła i obraz się rozmywa.

4.3 Hiperbola

Hiperbola to zbiór punktów, dla których różnica odległości od dwóch ognisk ma stałą wartość bezwzględną 2a2a. Dla ognisk (±c; 0)(\pm c;\ 0):

Hiperbola

x2a2−y2b2=1,b2=c2−a2,e=ca>1,asymptoty y=±bax.\frac{x^2}{a^2} - \frac{y^2}{b^2} = 1,\qquad b^2 = c^2 - a^2,\qquad e = \frac ca > 1,\qquad \text{asymptoty } y = \pm\frac bax .

Ma dwie gałęzie, a daleko od środka zbliża się do dwóch prostych, asymptot. Dla a=b=1a = b = 1 to hiperbola x2−y2=1x^2 - y^2 = 1 z lekcji 0.3 Trygonometria i funkcje hiperboliczne, na której prawej gałęzi leżą punkty (cosh⁡u; sinh⁡u)(\cosh u;\ \sinh u).

Definicja przez różnicę odległości ma zastosowanie w nawigacji. Dwie stacje nadają sygnały w znanych chwilach (dla prostoty przyjmijmy, że jednocześnie). Odbiornik nie zna odległości do żadnej z nich, ale mierzy, o ile później dotarł jeden sygnał niż drugi. Różnica czasów razy prędkość światła to różnica odległości, a punkty o stałej różnicy odległości leżą na hiperboli. Druga para stacji daje drugą hiperbolę, a ich przecięcie wyznacza położenie. Tak działały radionawigacyjne systemy hiperboliczne, np. LORAN.

Zadania · część 4

7 zadań · ok. 45 min

  1. Dla elipsy 9x2+25y2=2259x^2 + 25y^2 = 225 podaj aa, bb, cc, mimośród i położenie ognisk.

    Wskazówka

    Podziel obie strony przez 225.

    Odpowiedź

    x225+y29=1\tfrac{x^2}{25} + \tfrac{y^2}{9} = 1: a=5a = 5, b=3b = 3, c=4c = 4, e=0,8e = 0{,}8, ogniska (±4; 0)(\pm4;\ 0).

  2. Antena satelitarna ma kształt paraboloidy o średnicy 60 cm i głębokości 6 cm. W jakiej odległości od dna (wierzchołka) czaszy trzeba umieścić odbiornik?

    Wskazówka

    Brzeg czaszy to punkt (30; 6)(30;\ 6) na paraboli y=x2/(4f)y = x^2/(4f).

    Odpowiedź

    6=9004f6 = \tfrac{900}{4f}, f=37,5f = 37{,}5 cm. Odbiornik jest poza czaszą, bo jest płytka.

  3. Kometa Halleya zbliża się do Słońca na 0,575 AU (jednostka astronomiczna, AU ≈ 149,6 mln km, średnia odległość Ziemi od Słońca) i oddala na 35,3 AU. Oblicz półoś wielką i mimośród. Z trzeciego prawa Keplera okres w latach to a3/2a^{3/2}, gdy aa jest w AU. Ile wynosi?

    Odpowiedź

    a=17,94a = 17{,}94 AU, e=35,3−0,57535,3+0,575≈0,968e = \dfrac{35{,}3 - 0{,}575}{35{,}3 + 0{,}575} \approx 0{,}968, T≈17,941,5≈76T \approx 17{,}94^{1{,}5} \approx 76 lat. Ostatnie przejście przez peryhelium było w 1986 r.

  4. Orbita kołowa gwiazdy podwójnej jest nachylona tak, że widzimy ją pod kątem 60° do kierunku prostopadłego do płaszczyzny orbity. Jaką elipsę widzimy na niebie (stosunek ba\tfrac ba i mimośród)? Czy druga gwiazda jest w jej ognisku?

    Odpowiedź

    ba=cos⁡60∘=0,5\tfrac ba = \cos60^\circ = 0{,}5, e=1−0,25≈0,87e = \sqrt{1 - 0{,}25} \approx 0{,}87. Druga gwiazda jest w środku okręgu, więc na niebie w środku elipsy, a nie w ognisku. Feynman opisuje podobny efekt dla Syriusza: widoczna orbita Syriusza B wokół Syriusza A to elipsa, ale Syriusz A nie leży w jej ognisku, bo płaszczyzna orbity jest nachylona do nieba. Tam prawdziwa orbita też jest elipsą, nie okręgiem.FLP I-7-5

  5. Dwie stacje nawigacyjne są odległe o 200 km. Sygnał z jednej dociera do statku o 100 µs później niż z drugiej. Na jakiej hiperboli leży statek (podaj aa, bb, cc)? Prędkość światła to 3⋅1053\cdot10^5 km/s.

    Odpowiedź

    Różnica odległości 3⋅105⋅10−4=303\cdot10^5\cdot10^{-4} = 30 km =2a= 2a, więc a=15a = 15 km, c=100c = 100 km, b=10 000−225≈98,9b = \sqrt{10\,000 - 225} \approx 98{,}9 km. Statek leży na gałęzi bliższej tej stacji, której sygnał przyszedł wcześniej.

  6. Wyprowadź równanie elipsy z definicji (x+c)2+y2+(x−c)2+y2=2a\sqrt{(x + c)^2 + y^2} + \sqrt{(x - c)^2 + y^2} = 2a.

    Wskazówka

    Przenieś jeden pierwiastek na prawą stronę i podnieś do kwadratu. Zostanie jeden pierwiastek; wydziel go i podnieś do kwadratu jeszcze raz.

    Odpowiedź

    Po pierwszym kwadracie: a(x−c)2+y2=a2−cxa\sqrt{(x - c)^2 + y^2} = a^2 - cx. Po drugim: (a2−c2)x2+a2y2=a2(a2−c2)(a^2 - c^2)x^2 + a^2y^2 = a^2(a^2 - c^2). Dzielimy przez a2b2a^2b^2 z b2=a2−c2b^2 = a^2 - c^2 i dostajemy x2a2+y2b2=1\tfrac{x^2}{a^2} + \tfrac{y^2}{b^2} = 1.

  7. W litotrypsji fala uderzeniowa wysłana z jednego ogniska reflektora w kształcie połówki elipsoidy obrotowej skupia się w drugim, gdzie znajduje się kamień nerkowy. Użyj definicji elipsy, żeby wyjaśnić, dlaczego wszystkie części fali docierają do drugiego ogniska w tej samej chwili.

    Odpowiedź

    Każda droga z F1F_1 przez punkt zwierciadła do F2F_2 ma długość r1+r2=2ar_1 + r_2 = 2a, taką samą dla każdego punktu elipsy. Przy stałej prędkości fali czasy są więc równe i fala zbiera się w F2F_2 naraz. To ten sam argument, którego Feynman używa dla zwierciadła eliptycznego w optyce.FLP I-26-4

5 Współrzędne biegunowe i równanie orbity

Punkt na płaszczyźnie można też opisać inaczej: jak daleko jest od początku układu (rr) i w jakim kierunku (θ\theta, kąt od dodatniej półosi xx). To współrzędne biegunowe. Przejścia między układami dają definicje sinusa i cosinusa z lekcji 0.3 Trygonometria i funkcje hiperboliczne:

Współrzędne biegunowe

x=rcos⁡θ,y=rsin⁡θ;r=x2+y2,θ=atan2(y,x).x = r\cos\theta,\quad y = r\sin\theta;\qquad r = \sqrt{x^2 + y^2},\quad \theta = \mathrm{atan2}(y, x).

Kąt liczymy funkcją atan2, a nie arctan⁡(y/x)\arctan(y/x), z powodów omówionych w lekcji 0.3 Trygonometria i funkcje hiperboliczne. Współrzędne biegunowe są naturalne wszędzie, gdzie jest wyróżniony środek: przy ruchu po okręgu, przy radarze, przy orbitach wokół Słońca. Okrąg o środku w początku układu to po prostu r=Rr = R.

5.1 Jedno równanie dla trzech krzywych

Elipsa, parabola i hiperbola mają wspólną definicję. Weź ognisko FF i kierownicę. Krzywa to zbiór punktów, dla których stosunek odległości od ogniska do odległości od kierownicy jest stały i równy ee. Dla 0<e<10 < e < 1 wychodzi elipsa, dla e=1e = 1 parabola, dla e>1e > 1 hiperbola. Okrąg (e=0e = 0) to przypadek graniczny, z kierownicą odsuniętą do nieskończoności. Ten ee to ten sam mimośród ca\tfrac ca co w definicjach przez dwa ogniska (sprawdzisz to dla elipsy w zadaniu 5.7).

We współrzędnych biegunowych o początku w ognisku ten warunek ma bardzo prostą postać. Kąt θ\theta mierzymy od kierunku do najbliższego punktu krzywej (peryhelium), a kierownica to prosta x=dx = d po tej samej stronie. Odległość punktu (r; θ)(r;\ \theta) od kierownicy to d−rcos⁡θd - r\cos\theta, więc r=e(d−rcos⁡θ)r = e(d - r\cos\theta), czyli r(1+ecos⁡θ)=edr(1 + e\cos\theta) = ed. Oznaczamy p=edp = ed:

Równanie stożkowej od ogniska

r(θ)=p1+ecos⁡θ,p=a(1−e2) dla elipsy.r(\theta) = \frac{p}{1 + e\cos\theta},\qquad p = a(1 - e^2)\ \text{dla elipsy}.

pp to parametr krzywej: odległość od ogniska do krzywej w kierunku prostopadłym do osi, r(90∘)=pr(90^\circ) = p.

To jest równanie orbity. Newton pokazał, że ciało przyciągane tylko przez Słońce (pomijamy planety) porusza się dokładnie po takiej krzywej. Ciało związane ze Słońcem, np. planeta lub kometa okresowa, ma e<1e < 1. Ciało, które przyleciało z daleka i odleci na zawsze, ma e≥1e \ge 1. Obiekty spoza Układu Słonecznego mają e>1e > 1, jak międzygwiezdny ʻOumuamua w 2017 r. (e≈1,2e \approx 1{,}2). Wyprowadzimy to w fizyce (Dział 5: Grawitacja i orbity) i w astronautyce (1 Zagadnienie dwóch ciał i równanie orbity).

Symulacja 4 Krzywa r=p/(1+ecos⁡θ)r = p/(1 + e\cos\theta) z ogniskiem w początku układu i kierownicą (przerywana pionowa linia). Zmieniaj mimośród: elipsa staje się parabolą przy e=1e = 1 i hiperbolą dla e>1e > 1. Dla punktu PP odczytaj, że ∣PF∣|PF| to zawsze ee razy odległość od kierownicy.

Przykład 5.1 Odległość Ziemi od Słońca w dowolnym punkcie orbity

Użyj wartości z przykładu 4.1. Jak daleko od Słońca jest Ziemia, gdy od peryhelium obróciła się o θ=90∘\theta = 90^\circ i o θ=180∘\theta = 180^\circ (wokół Słońca)?

  1. p=a(1−e2)=149,60⋅(1−0,01672)≈149,56p = a(1 - e^2) = 149{,}60\cdot(1 - 0{,}0167^2) \approx 149{,}56 mln km.
  2. θ=90∘\theta = 90^\circ: cos⁡θ=0\cos\theta = 0, więc r=p≈149,56r = p \approx 149{,}56 mln km.
  3. θ=180∘\theta = 180^\circ: r=p1−e≈149,560,9833≈152,10r = \dfrac{p}{1 - e} \approx \dfrac{149{,}56}{0{,}9833} \approx 152{,}10 mln km, czyli aphelium ✓.

Wynik: 149,56 mln km przy θ=90∘\theta = 90^\circ i 152,10 mln km w aphelium.

Sprawdzenie: θ=0\theta = 0: r=p1+e≈147,10r = \tfrac{p}{1 + e} \approx 147{,}10 mln km, czyli peryhelium ✓. Uwaga: θ=90∘\theta = 90^\circ to nie „ćwierć roku po peryhelium”. Ziemia jest szybsza blisko Słońca (drugie prawo Keplera), więc kąt nie rośnie równomiernie w czasie.

Zadania · część 5

7 zadań · ok. 40 min

  1. Zamień na biegunowe punkt (−1; 3)(-1;\ \sqrt3), a na kartezjańskie punkt r=4r = 4, θ=−150∘\theta = -150^\circ.

    Odpowiedź

    r=2r = 2, θ=120∘\theta = 120^\circ.   (4cos⁡(−150∘); 4sin⁡(−150∘))=(−23; −2)≈(−3,46; −2)\;(4\cos(-150^\circ);\ 4\sin(-150^\circ)) = (-2\sqrt3;\ -2) \approx (-3{,}46;\ -2).

  2. Jaką krzywą opisują równania biegunowe r=3r = 3 i θ=45∘\theta = 45^\circ (dla r≥0r \ge 0)?

    Odpowiedź

    Okrąg o promieniu 3 i środku w początku układu; półprosta z początku układu pod kątem 45°.

  3. Zapisz okrąg x2+y2=2xx^2 + y^2 = 2x we współrzędnych biegunowych. Jaki ma środek i promień?

    Wskazówka

    Podstaw x2+y2=r2x^2 + y^2 = r^2 i x=rcos⁡θx = r\cos\theta, potem podziel przez rr.

    Odpowiedź

    r2=2rcos⁡θr^2 = 2r\cos\theta, czyli r=2cos⁡θr = 2\cos\theta. W kartezjańskich (x−1)2+y2=1(x - 1)^2 + y^2 = 1: środek (1; 0)(1;\ 0), promień 1.

  4. Jaką krzywą opisuje r=41+cos⁡θr = \dfrac{4}{1 + \cos\theta}? Gdzie jest jej wierzchołek, a gdzie ognisko?

    Odpowiedź

    e=1e = 1, więc parabola. Ognisko w początku układu, wierzchołek przy θ=0\theta = 0, r=2r = 2, czyli w punkcie (2; 0)(2;\ 0). Parabola jest otwarta w stronę ujemnych xx.

  5. Kometa porusza się po orbicie r=1,21+0,6cos⁡θr = \dfrac{1{,}2}{1 + 0{,}6\cos\theta} (AU). Oblicz odległości peryhelium i aphelium oraz półoś wielką.

    Odpowiedź

    q=1,21,6=0,75q = \tfrac{1{,}2}{1{,}6} = 0{,}75 AU, Q=1,20,4=3Q = \tfrac{1{,}2}{0{,}4} = 3 AU, a=1,875a = 1{,}875 AU. Sprawdzenie: a(1−e2)=1,875⋅0,64=1,2a(1 - e^2) = 1{,}875\cdot0{,}64 = 1{,}2 ✓.

  6. Dla hiperboli r=p1+ecos⁡θr = \dfrac{p}{1 + e\cos\theta} z e=2e = 2: dla jakich kątów rr jest dodatnie? Co dzieje się, gdy cos⁡θ\cos\theta zbliża się do −1e-\tfrac1e, i co to mówi o torze ciała?

    Odpowiedź

    Potrzeba 1+2cos⁡θ>01 + 2\cos\theta > 0, czyli cos⁡θ>−12\cos\theta > -\tfrac12: θ∈(−120∘; 120∘)\theta \in (-120^\circ;\ 120^\circ). Gdy θ→±120∘\theta \to \pm120^\circ, mianownik dąży do zera i r→∞r \to \infty. Przy ruchu w stronę rosnących θ\theta ciało nadlatuje z daleka od strony θ=−120∘\theta = -120^\circ, czyli porusza się w kierunku −120∘+180∘=60∘-120^\circ + 180^\circ = 60^\circ, a odlatuje w kierunku +120∘+120^\circ. Te kierunki są równoległe do asymptot. Tor odchylił się o 120∘−60∘=60∘120^\circ - 60^\circ = 60^\circ (ogólnie o 2θ∞−180∘2\theta_\infty - 180^\circ, gdzie cos⁡θ∞=−1e\cos\theta_\infty = -\tfrac1e).

  7. Pokaż, że r=p1+ecos⁡θr = \dfrac{p}{1 + e\cos\theta} z e=0e = 0 to okrąg, a dla 0<e<10 < e < 1 suma odległości dla θ=0\theta = 0 i θ=180∘\theta = 180^\circ jest równa 2a2a z a=p1−e2a = \dfrac{p}{1 - e^2}. Pokaż też, że ognisko jest odległe od środka elipsy o c=aec = ae, czyli że ten ee to mimośród ca\tfrac ca.

    Odpowiedź

    e=0e = 0: r=pr = p dla każdego kąta, okrąg. Dla 0<e<10 < e < 1: p1+e+p1−e=2p1−e2=2a\dfrac{p}{1 + e} + \dfrac{p}{1 - e} = \dfrac{2p}{1 - e^2} = 2a ✓. Środek elipsy leży w połowie między peryhelium i aphelium, więc ognisko jest od niego odległe o c=a−q=a−p1+e=a−a(1−e)=aec = a - q = a - \dfrac{p}{1 + e} = a - a(1 - e) = ae ✓.

6 Błędne intuicje

„Każdą prostą da się zapisać jako y=mx+ny = mx + n.”
Prostej pionowej nie, bo nie jest wykresem funkcji. Postać ogólna Ax+By+C=0Ax + By + C = 0 obejmuje wszystkie proste.
„Proste prostopadłe mają przeciwne współczynniki kierunkowe.”
Mają współczynniki o iloczynie −1-1: mm i −1m-\tfrac1m. Proste y=2xy = 2x i y=−2xy = -2x przecinają się pod kątem ok. 53°, a nie 90°.
„Elipsa to po prostu spłaszczony okrąg, więc jej ognisko jest w środku.”
Ogniska leżą na osi wielkiej, w odległości c=aec = ae od środka. Słońce nie jest w środku orbity Ziemi, tylko 2,5 mln km od niego.
„Parabola to połowa elipsy” albo „to hiperbola”.
To trzy różne krzywe. Parabola nie ma asymptot i ma jedno ognisko w skończonej odległości. Gałąź hiperboli dąży do prostych, a parabola rośnie coraz bardziej stromo i do żadnej prostej się nie zbliża.
„Kulista miska skupia światło tak samo jak paraboliczna.”
Tylko promienie blisko osi. Dalsze od osi przecinają oś bliżej zwierciadła (aberracja sferyczna, symulacja 3). Przy małym otworze różnica jest niewielka, bo blisko wierzchołka okrąg i parabola prawie się pokrywają.
„We współrzędnych biegunowych θ=arctan⁡(y/x)\theta = \arctan(y/x).”
Tylko dla x>0x > 0. W II i III ćwiartce wynik jest o 180∘180^\circ za mały lub za duży. Używaj atan2.

7 Sprawdź się

1 Jaką długość ma odcinek od (1; 1)(1;\ 1) do (4; 5)(4;\ 5)?

5.

2 Jaki współczynnik kierunkowy ma prosta prostopadła do y=3x−2y = 3x - 2?

−13-\tfrac13.

3 Jaki jest środek i promień okręgu (x+2)2+y2=16(x + 2)^2 + y^2 = 16?

Środek (−2; 0)(-2;\ 0), promień 4.

4 Co jest stałe dla punktów elipsy, a co dla punktów hiperboli?

Dla elipsy suma odległości od ognisk, dla hiperboli wartość bezwzględna ich różnicy.

5 Gdzie trzeba umieścić żarówkę w reflektorze o kształcie paraboli, żeby dał równoległą wiązkę?

W ognisku.

6 Jaki mimośród ma okrąg, a jaki parabola?

0 i 1.

7 Jak w biegunowych wygląda równanie okręgu o promieniu 2 i środku w początku układu?

r=2r = 2.

8 Karta wzorów i co dalej

Punkty, proste, okręgi

∣P1P2∣=(x2−x1)2+(y2−y1)2|P_1P_2| = \sqrt{(x_2 - x_1)^2 + (y_2 - y_1)^2};   S=(x1+x22; y1+y22)\;S = \left(\tfrac{x_1 + x_2}{2};\ \tfrac{y_1 + y_2}{2}\right)

y=mx+ny = mx + n,   m=tan⁡α=y2−y1x2−x1\;m = \tan\alpha = \tfrac{y_2 - y_1}{x_2 - x_1};   Ax+By+C=0\;Ax + By + C = 0

równoległe: m1=m2m_1 = m_2;   \;prostopadłe: m1m2=−1m_1m_2 = -1

odległość punktu od prostej: ∣Ax0+By0+C∣A2+B2\dfrac{|Ax_0 + By_0 + C|}{\sqrt{A^2 + B^2}}

okrąg: (x−xS)2+(y−yS)2=r2(x - x_S)^2 + (y - y_S)^2 = r^2

prosta styczna do okręgu: odległość od środka =r= r

Stożkowe i biegunowe

elipsa: r1+r2=2ar_1 + r_2 = 2a,   x2a2+y2b2=1\;\tfrac{x^2}{a^2} + \tfrac{y^2}{b^2} = 1,   b2=a2−c2\;b^2 = a^2 - c^2

hiperbola: ∣r1−r2∣=2a|r_1 - r_2| = 2a,   x2a2−y2b2=1\;\tfrac{x^2}{a^2} - \tfrac{y^2}{b^2} = 1,   b2=c2−a2\;b^2 = c^2 - a^2, asymptoty y=±baxy = \pm\tfrac bax

parabola: ∣PF∣=|PF| = odległość od kierownicy,   y=x24f\;y = \tfrac{x^2}{4f}

mimośród e=cae = \tfrac ca: okrąg 0, elipsa <1<1, parabola 1, hiperbola >1>1

x=rcos⁡θx = r\cos\theta, y=rsin⁡θy = r\sin\theta;   r=x2+y2\;r = \sqrt{x^2 + y^2}, θ=atan2(y,x)\theta = \mathrm{atan2}(y, x)

orbita: r=p1+ecos⁡θr = \dfrac{p}{1 + e\cos\theta},   p=a(1−e2)\;p = a(1 - e^2);   q=a(1−e)\;q = a(1 - e), Q=a(1+e)Q = a(1 + e)

Do przeczytania u Feynmana

  • Obowiązkowo: 7-1 i 7-2 (ruch planet i prawa Keplera, elipsa jako orbita).
  • Dla chętnych: 26-4 (zwierciadła eliptyczne i paraboliczne z zasady najkrótszego czasu); 7-5 (orbita Syriusza B i nachylona elipsa).

Do przeczytania w podręcznikach matematyki

  • K. A. Stroud, Engineering Mathematics: geometria analityczna (proste, okrąg, stożkowe, współrzędne biegunowe). Dużo zadań z odpowiedziami.
  • Dowolny podręcznik do matematyki w szkole średniej na poziomie rozszerzonym: rozdział o geometrii analitycznej.

Następna lekcja to jednostki, analiza wymiarowa i niepewność pomiaru (0.5 Jednostki, analiza wymiarowa, szacowanie i niepewność pomiaru). Geometrię analityczną rozwiną wektory (1.1 Wektory): prosta i płaszczyzna w trzech wymiarach, odległość jako długość wektora. Współrzędne biegunowe wrócą jako postać liczby zespolonej (1.7 Liczby zespolone i fazory), a równanie orbity w fizyce (Dział 5: Grawitacja i orbity).

Korzystają z tej lekcji 1.1 Wektory1.7 Liczby zespolone i fazoryFizyka 5 Grawitacja i orbity